Stephen Sandler has been involved in teaching and training student osteopaths in the UK and abroad. Stephen’s research focusses on the relationships …
Hallo! Mijn naam is dr. Stephen Sandler.
Ik ben osteopaat, een PhD, werkzaam
in Londen. Ik neem u mee op reis. Ik wil dat
u zich voorstelt terug te gaan naar het tijdstip
1816 in het Middenwesten van
de Verenigde Staten.
De tijd van de cowboys, in het wilde westen.
De cowboy wordt in de film beschoten. Ze brengen
hem naar de dokter. Wat had de dokter
toen, in 1816, tot zijn beschikking?
Wel, niets van wat we tegenwoordig tot onze beschikking
hebben. De farmaceut bestond gewoon in 1816
Er waren geen antibiotica, geen antivirale
middelen, geen antiseptica, en de dokter zou
een vuile jas aangetrokken hebben, met bloed
en pus. Hij waste nooit zijn handen tussen
de operaties door. Hij wist niet dat hij ziektes
overbracht van de een op de ander.
Hij kreeg anatomie onderwezen, ook fysiologie,
hij had basiskennis pathologie en hij had basiskennis farmacologie. Zeer vaak was dit gebaseerd op alcohol of vergiftigd met
kwik of zwavel. Nu, met deze achtergrond,
werd dokter Andrew Taylor Still gecreëerd.
De zoon van een Methodistische predikant,
de zoon van een dokter met nog minder medische
basiskennis die bij verschillende parochies
langsging met zijn behandelwijze en genezing.
Andrew ging naar de medische universiteit
in Kansas. De verslagen waren niet helemaal
duidelijk, maar… toen hij afstudeerde, had
de geneeskunde hem gegeven wat er op dat moment
te geven was. Er gebeurden in Andrew's leven
verscheidene dingen, maar hij was zeer ontevreden
over wat de geneeskunde hem toen te bieden
had. Hij was niet alleen. Destijds vergezelde
Daniel David Palmer uit Iowa hem en dacht
de onbeschreven geneeskunde chiropractie te
noemen. Je had magnetiseurs, handopleggers,
mensen die naar bulten op je hoofd voelden,
allerlei 'behandelvormen' bestonden toen.
Uit dit fundament kwam de osteopathie voort.
Hij keek op een andere manier naar genezen.
Hij gebruikte zijn handen om tot een diagnosis
te komen en tot een behandeling. Hij gaf ons
de osteopathische geneeskunde. Tegenwoordig
kan je in Amerika kiezen. Als je daar een
dokter wilt worden kan je kiezen voor een
osteopathische medische opleiding of voor
een allopathische medische opleiding. De Verenigde
Staten kennen dus de osteopaat als een dokter,
net als iedere andere dokter of chirurg.
Maar… Hij kent in zijn werkwijze een osteopathische
benadering met osteopathische principes.
In Europa is het geheel anders. Wij hebben onze
vaardigheden breed ontwikkeld in de manuele
therapie. Het verschil tussen de osteopathie
en de fysiotherapie is dat wij een onafhankelijk
professionalisme hebben. In Groot-Brittannië
bestaat er sinds 1993 de 'Osteopaths Act'.
Deze staatswet gaf ons dezelfde wettelijke
status als die van dokters en tandartsen.
De Europese manier van osteopathische geneeskunde
is een vorm van verbindingswetenschap.
De osteopaat is een persoon die niet zegt wat
er met je aan de hand is, maar waarom…?
maar waarom iets aan de hand is!
Waarom deze patiënt? Waarom dit probleem?
En waarom nu? Hij gebruikt al zijn manuele
vaardigheden. Hij zal het lichaam pogen aan
te moedigen zichzelf te herstellen, indien
mogelijk. Wij werken complementair samen met
allopathische artsen. Wanneer je geopereerd
moet worden of de tegenwoordige krachtige
medicijnen moet innemen, spreekt de osteopathie
dit niet tegen. Indien je je manuele vaardigheden
toevoegt aan de huidige moderne geneeskunde,
dan heb je wellicht niet zo veel medicijnen
nodig en kan je de operatie tot later uitstellen.
Ik ben in het bijzonder geïnteresseerd in
de relaties van de lichaamssystemen onderling;
de relaties van het musculoskeletale systeem,
het structurele en het fasciale systeem, de
interne skeletale opbouw, de manier waarop
organen, botten, spieren en de organen zelf,
een rol spelen in onze gezondheid. Laat mij
u een voorbeeld geven: rugklachten, nekklachten.
Dit zijn gebruikelijke klachten die de osteopaat behandelt,
omdat onze manuele vaardigheden, zonder manipulaties…
en onze stretchtechnieken
en ons begrip voor de etiologie van musculoskeletale pijnen betekent dat we voor het voetlicht staan
en is het niet verrassend dat we vele
cliënten zien met mechanische problemen.
Er komt een kerel naar me toe die zegt sinds 18 maanden te lijden aan rugklachten. Hij is naar de dokter geweest, kreeg zijn medicatie,
veranderde zijn medicatie, kreeg een scan
die liet zien dat degeneratie het enige aantoonbare was.
Hij deed zijn oefeningen, maar hielpen hem niet.
En hij blijft verder leven met zijn klachten…
Een van de dingen die hij wel
graag gebruikt, omdat het zijn pijn vermindert,
is codeïne, een sterk analgeticum. Maar helaas
heeft codeïne een constiperende bijwerking.
Wanneer hij perst om zijn darmen te ledigen
schiet zijn rug in een spasme en neemt hierop meer codeïne.
Gevolg is dat hij meer last heeft van constipatie. Als osteopaat, ga ik
op zoek naar de mobiliteit van en de relatie
tussen zijn darmen, zijn achterste buikwand
en zijn rugpijn.
Ik ga hem behandelen met
hulp van manipulaties en mijn manuele therapie,
maar voeg daarbij de mogelijkheid toe zijn
mobiliteit van zijn darmen te vergroten en verminder
zijn symptoom, zijn constipatie. Hierdoor gaat hij minder pijn ervaren, minder codeïne nodig hebben en dankzij mijn behandeling minder constipatie ervaren.
Hoe zit het met patiënten met COPD (chronisch obstructief
pulmonaal lijden), de astmapatiënt, de ex-roker.
Dit zijn mensen die leven met een gecompromitteerd systeem. Dankzij de osteopathische geneeskunde kunnen wij de longen behandelen,
de aanhechtingen van de longen, behandelen we de circulatie binnen het mediastinum, het middenrif, de ribben, de wortel van de long,
de relatie tussen het hoofd, de borstkas, het bekken, craniosacrale technieken die deze relaties bekijken tussen deze horizontale
compartimenten die het hoofd scheiden, de borst en het bekken. Veel voorbeelden van goede combinaties van viscerale technieken,
maar ook technieken waarin de organen zelf
een bijdrage leveren aan de musculoskeletale pijn.
De behandeling kent een tweerichtingsverkeer. Levende dingen bewegen, dode dingen bewegen 'niet erg veel'…
Hoe meer beweeglijkheid ik creëer bij mijn
en ín de organen van mijn patiënten,
hoe gezonder zij zouden zijn!
…en springlevend! Kwieker!
Wij weten allemaal dat wanneer mensen aan bed gekluisterd zijn, ze de mogelijkheid verliezen hun benen te gebruiken.
Ze geraken geconstipeerd. Ze behoeven catheterisatie.
Mijn oude patiënten worden aangemoedigd zich
te mobiliseren, om op te staan, met als gevolg minder rugklachten, heuppijn, en meer controle over hun bekkenbodem.
Zo komt het dat wij ideeën hebben over deze relaties.
Een ander ding waar ik me mee bezig is het geven
van cursussen in functionele technieken.
Dit zijn technieken ontwikkeld en doorgegeven in de 50-er jaren door prof. dr. Charles H. Bowles DO and Harold V. Hoover DO
van de Michigan State University, verder uitgewerkt door professor William Johnson DO, en ik leerde mijn vak van Will Johnson.
De zijn de bekende unwinding-technieken. Normale manipulaties hebben betrekking op het op spanning brengen ín het segment,
het eindgevoel te voelen en hier doorheen te breken.
Unwinding is precies het tegenovergestelde.
Het zijn technieken die de weg van de minste weerstand zoeken en zich verbinden met de substantie, een structuur, spier en ligament.
Door dit bij elkaar op te tellen krijg je een reeks
aanwijzingen die leiden naar verlichting…
We kunnen het pad vervolgen naar een
toenemende mate van ontspanning
tot het moment we een punt bereiken
van absolute minimale spanning.
Mijn specialiteit is obstetrie. Ik behandel
de vrouw die verandert tijdens haar zwangerschap,
en moedig die verandering aan voordat ze
überhaupt klachten ontwikkelt!
Ik behandel baby's die 1 dag oud zijn
met behulp van deze unwinding-technieken
zodat het trauma -afkomstig van een traumatische bevalling-
kunnen worden verholpen aan het begin van het leven.
Dus is voor mij osteopathie, de osteopathische geneeskunde,
een dynamische wetenschap dat samenwerkt
met de allopathische collegae die zeer
verschillende palpatoire technieken gebruiken
om het de lijdende patiënt mogelijk te maken
een betere levensstatus te behalen.

Leave A Comment

Your email address will not be published
*